ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!!!!

Καλώς ήρθατε!!!
Εμείς οι γάτες...
οι φίλοι μας οι σκύλοι...
και άλλοι πολλοί
τετράποδοι και
δίποδοι φίλοι μας...
σας καλωσορίζουμε
στο σπίτι μας!!!
Εδώ μέσα
κουμάντο κάνουμε...
ΕΜΕΙΣ!!!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ λοιπόν από εσάς
να μας αγαπάτε...
να μας σέβεστε...
να μας φροντίζετε...
και να μας συμπεριφέρεστε
όπως συμπεριφερόμαστε
κι εμείς σε εσάς!!!
Γραφτείτε μέλη
στο σπίτι μας...
και η πόρτα μας
θα είναι πάντα ανοιχτή για σας!!!
Ψάχνουμε να κάνουμε και νέους φίλους...Γνωρίστε μας και τα δικά σας ζωάκια
για να κάνουμε παρέα!!!

Με ένα κλικ γινόμαστε φίλοι

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Οι Γάτες εμπνέουν



Ο Νομπελίστας T.S. Eliot ήταν ένας αθεράπευτα γατόβιος , οι γάτες υπήρξαν γι αυτόν η έκφραση της παιδικότητάς του , της σκανδαλιάρικης διάθεσής του και του πόθου του για ανεξαρτησία και διασκέδαση .


Στη ποιητική του συλλογή που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με τον τίτλο :
« Το Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γερο Πόσουμ » , διαβάζουμε στην εισαγωγή: « … Ο Έλιοτ φαίνεται να προσπαθούσε σ’ όλη του τη ζωή να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί δημόσια και απροκάλυπτα . Ως άνθρωπος το κατόρθωσε στον δεύτερο γάμο του . Ως ποιητής στην εν λόγω συλλογή ».




Του Νυχάρα η τελευταία μάχη




Ο Νυχάρας ήταν μπράβος , ναύτης πάνω σε καΐκι
Αγριόγατος βαρβάτος , σκόρπιζε παντού τη φρίκη

Απ’ το Γκρέβσεντ ως την Όξφορντ που ταξίδευε λοστρόμος

Ήταν κοσμοξακουσμένος ως « Του Τάμεση ο Τρόμος ».


Η κοψιά του και οι τρόποι μαρτυρούσαν τον μπαμπέση
Κουρελιάρα είχε γούνα που σακούλιαζε στη μέση

Απ’ το ένα το αυτί του γερό έλειπε κομμάτι

Και τον κόσμο τον εχθρό του , τον κοιτούσε μ’ ένα μάτι .


Κλάψτε για το καναρίνι που θα βγει απ’ το κλουβί του
Το πεκινουά ξεχάστε που ‘χει χάσει το λουρί του !

Και ξεγράψτε το ποντίκι που στ’ αμπάρι θα βολτάρει

Και θρηνήστε κι όποιον γάτο το Νυχάρα θα τρακάρει .


Όλους βέβαια τους γάτους τους μισούσε , μα κυρίως
Πέρσες , Τούρκους , Σιαμέζους , τους μαχότανε αγρίως

Οι αλλοδαποί τον τρέμαν κι αποφεύγαν την οργή του

Γιατί ήτανε σιαμέζος κείνος που ‘φαγε τ’ αυτί του .


Μια γλυκιά βραδιά στο Μόλσυ – ήτανε καλοκαιράκι
Το καΐκι είχε αράξει , το ‘λουζε το φεγγαράκι

Κι όπως αγρολικνιζόταν κι ασημίζαν τα πανιά του

Τη ρομαντική ο Νυχάρας ανακάλυπτε πλευρά του .


Ήταν μόνος ο Νυχάρας και καθότανε στην πρώρα
Κι είχε νου και μάτι μόνο για τη Λαίδη τη ΚΑΚΙΩΡΑ

Οι δικοί του απ΄ το τσούρμο στις κουκέτες ροχαλίζαν

Με σαμπάν και με πιρόγες οι εχθροί καθώς πλευρίζαν


Ο Νυχάρας είχε μάτι και αυτί μόνο για κείνη
Κι απ’ τα μπάσα του η Κακιώρα μαγεμένη είχε μείνει

Μες του φεγγαριού τη λάμψη μες την άκρα γοητεία

Εκατό γαλάζια μάτια άστραψαν με μοχθηρία .


Οι Σιαμέζοι πλησιάσαν , περικύκλωσαν το σκάφος
Σιωπηλά καθώς το ζεύγος τώρα ούρλιαζε με πάθος

Και στα τελευταία ήταν ερωτιάρικα ντουέτα

Τη στιγμή που υψωθήκαν τα καμάκια τα στιλέτα .


Η Κακιώρα αναπηδάει τρέμει σκούζει τρομαγμένη
Και –λυπάμαι που το λέω- φεύγει σαν κυνηγημένη .

Μάλλον γλίτωσε στο τέλος , δεν μας πνίγηκε κι εκείνη

Ο Νυχάρας όμως πάει τον στριμώξανε στην πρύμνη .



Αντιστάθηκε γενναία μα χαμένος ήταν ήδη
Και ανάποδα τον βάλαν να βαδίσει στο σανίδι

Ήρθε η ώρα να πληρώσει για τα τόσα κρίματά του

Και εκδίκηση να πάρουν τα δεκάδες θύματά του.

Πηγή: http://www.e-steki.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

....