Ασωτίες...

Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο πήραν τα μέλη της οικογένειας Γουόρθ στην Βρετανία αφού ύστερα από 4 χρόνια βρήκαν ξανά την αγαπημένη τους γάτα που είχε εξαφανιστεί το 2007.

Η γάτα που ονομάζεται Γουίλοου και είναι κατάμαυρη, είχε εξαφανιστεί το 2007 όταν ήταν 7 χρονών την ώρα που είχε βγει από το σπίτι της στο Πρινστάουν του Ντέβον. Πριν από έξι μήνες μια οικογένεια στο Πλίμουθ που απέχει 20 μίλια από το Ντέβον βρήκε την περιπλανώμενη γάτα, την περιμάζεψε στο σπίτι της και πριν δύο εβδομάδες όταν άδειασε θέση σε ένα κέντρο περίθαλψης αδέσποτων ζώων την παρέδωσαν στις αρχές. Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Guardian, εκεί οι κτηνίατροι βρήκαν το ενσωματωμένο μικροτσίπ που έφερε το ζώο και ανακάλυψαν πως η Γουίλοου άνηκε στην οικογένεια Γουόρθ.

Κανένας δεν ξέρει πως το τετράποδο κατάφερε να διασχίσει τα 20 μίλια από το Πρινστάουν μέχρι το Πλίμουθ γιατί η περιοχή είναι γεμάτη αχανείς βάλτους.

Μία γατούλα κατάφερε να επιστρέψει σπίτι της 10 μέρες μετά διανύοντας πάνω από 2 μίλια μέσα στους υπόνομους...Η γατούλα χάθηκε μία νύχτα με καταιγίδα αλλά κατάφερε να ξαναγυρίσει σπίτι της.

Η 39χρονη ιδιοκτήτρια της και οι κόρες της είχαν χάσει κάθε ελπίδα να την ξαναβρουν όταν ένας γείτονας τις φώναξε έξω επειδή είχε ακούσει νιαουρίσματα από ένα φρεάτιο!

Κάλεσαν τον δήμο και έστειλαν δύο εργάτες για να βγάλουν το φρεάτιο και να απελευθερώσουν τη γατούλα, που αν και βρώμικη ευτυχώς δεν είχε τραυματιστεί.

Στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, μια 15χρονη γάτα, η Ντίξι, γύρισε σπίτι της μετά από 9 χρόνια. Η επιστροφή της ήταν αναπάντεχη και οι ιδιοκτήτες της τρελάθηκαν όταν την είδαν. Ήταν σίγουροι πως μετά από τόσα χρόνια απουσίας, η γάτα δεν θα επέστρεφε ποτέ σπίτι και ίσως να είχε αποβιώσει κιόλας.

Την γάτα βρήκε ένας γείτονας, ο οποίος την έβλεπε για μέρες να τριγυρνάει στη γειτονιά και σαν καλός Σαμαρείτης κάλεσε την Εταιρεία Προστασίας Ζώων (RSPCA) για να αναφέρει το γεγονός. Όταν η RSPCA, και συγκεκριμένα ο υπάλληλος της, Άλαν Πίταγουεϊ, έφτασε στην γειτονιά και είδε την γάτα, η οποία ήταν πολύ ταλαιπωρημένη και φυσικά αδυνατισμένη, έλεγξε το microchip που είχε και ανακάλυψε πως πρόκειται για την Ντίξι. Αμέσως, την επέστρεψε στους ιδιοκτήτες της Άλαν και Γκίλι Ντιλέινι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. Μετά από 9 χρόνια κρατούσαν και πάλι την αγαπημένη τους γατούλα αγκαλιά.

«Από τη στιγμή που πέρασε το κατώφλι του σπιτιού δεν έχει σταματήσει να γουργουρίζει», δήλωσε η κυρία Ντιλέινι.

Η γάτα της φωτογραφία ζούσε στο Νέο Μεξικό αλλά βρέθηκε στο Σικάγο! Άγνωστο το πώς, η γάτα κατέληξε καταφύγιο αδέσποτων, 1300 μίλια μακριά απο το σπίτι της!

Η γάτα θα θανατωνόταν καθώς κανείς δεν την ζήτησε αλλά όταν έκαναν έλεγχο για microchip ανακάλυψαν ότι η γάτα έχει ιδιοκτήτη! 

Τηλεφώνησαν στην ιδιοκτήτρια που την έψαχνε για 8 ολόκληρους μήνες αλλά δεν είχε χρήματα για να βγάλει εισιτήριο ώστε να πάει να παραλάβει τη γατούλα!

Μια κυρία που θα πήγαινε σε σε έναν γάμο στο Σικάγο όμως αποφάσισε να την πάρει μαζί της και να την επιστρέψει στην ιδιοκτήτρια της.

Ένα happy end χάρη στο microchip!

Η έννοια της αφοσίωσης...

Loyalty

An extremely dedicated dog has continued to show its loyalty, keeping watch on its owner's grave six years after he passed away.

Capitan, a German shepherd, reportedly ran away from home after its owner, Miguel Guzman, died in 2006. A week later, the Guzman family found the dog sitting by his grave in central Argentina.

Miguel Guzman adopted Capitan in 2005 as a gift for his teenage son, Damian. And for the past six years, Capitan has continued to stand guard at Miguel's grave. The family says the dog rarely leaves the site.

"We searched for him, but he had vanished," widow Veronica Guzman told LaVoz.com. "We thought he must have got run over and died.

'The following Sunday we went to the cemetery, and Damian recognized his pet. Capitan came up to us, barking and wailing as if he were crying."

Adding to the unusual circumstances, Veronica says the family never brought Capitan to the cemetery before he was discovered there.

"It is a mystery how he managed to find the place," she said.


Cemetery director Hector Baccega says he and his staff have begun feeding and taking care of Capitan.

"He turned up here one day, all on his own, and started wandering all around the cemetery until he eventually found the tomb of his master," Baccega said.

"During the day he sometimes has a walk around the cemetery, but always rushes back to the grave. And every day, at six o'clock sharp, he lies down on top of the grave, stays there all night."

But the Guzman family hasn't abandoned Capitan. Damian says the family has tried to bring Capitan home several times but that he always returns to the cemetery on his own.

"I think he's going to be there until he dies, too. He's looking after my dad," he said.

Vida...Ζωή!!!!

Να γιατί τα σκυλιά είναι καλύτερα από τους ανθρώπους!!!

Μα τι κάνει αυτό το σκυλί με αυτό το κουτί; Και τι σχέση έχει αυτή η φωτογραφία με τον τίτλο; Για δες καλά…

Αυτό είναι το περιεχόμενο του κουτιού. Μερικά μικρά κουταβάκια. 

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μια μέρα λοιπόν, κάποιος αποφάσισε να υιοθετήσει ένα σκυλί. Πήγε στο χώρο της φιλοζωικής και ζήτησε να δει τα σκυλιά που είχαν προς υιοθεσία. Ο υπεύθυνος τον έβγαλε στην πίσω αυλή. Εκεί θα έβρισκε σίγουρα το σκυλί που ήθελε. Ψάχνοντας στο χώρο, είδαν αυτό το κουτί. Είχε μέσα 12 κουτάβια. 8 από αυτά ήταν μόλις 5 εβδομάδων. Τα μικρά αυτά έχουν ανάγκη από γάλα. Πρέπει να τρέφονται κάθε 2 ώρες. Όλο το 24ώρο...

Ο καιρός τις τελευταίες μέρες ήταν πολύ άσχημος και έτσι δεν μπορούσε η φιλοζωική να δεχτεί κόσμο πρόθυμο να αναλάβει ένα σκυλί. Στο διάστημα όμως αυτό, ο αριθμός των προς υιοθεσία σκυλιών αυξήθηκε... Με αποκορύφωμα φυσικά αυτά τα μικρά κουταβάκια.
Μια σκυλίτσα όμως ανέλαβε να τα προστατέψει. Πήγε και στήθηκε από δίπλα τους. Δεν άφηνε κανέναν να τα πλησιάσει. Το μητρικό φίλτρο χτύπησε μέσα της, κι ας μην ήταν δικά της... Κι ας μην ήταν μάνα η ίδια. Οι υπάλληλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Τα μικρά είχαν άμεση ανάγκη από φροντίδα. Έπρεπε κάπως να πλησιάσουν το κουτί. Έπρεπε να βγάλουν τα μικρά από μέσα.
Μετά από αρκετές προσπάθειες και αρκετή ώρα, η σκυλίτσα «επέτρεψε» στους υπαλλήλους να κάνουν τη δουλειά τους. Έτσι αυτοί βγάλαν τα μικρά από το κουτί και τα τοποθέτησαν στην κοιλιά της σκύλας.

Τα μικρά ένιωσαν τη ζεστασιά της σκυλίτσας. Ένιωσαν ασφάλεια. Άρχισαν να πιπιλούν τη σκύλα. Ένστικτο βλέπεις...

Ένστικτο ε; Αυτό που έκανε όμως η σκυλίτσα πώς λέγεται; Μετά από μερικές ώρες, η σκυλίτσα αυτή που όπως είπα δεν είχε δικά της μικρά και δεν ήταν η ίδια μάνα, άρχισε να παράγει γάλα. Αρκετό ώστε να ταΐσει όλα τα μικρά. Αυτό δεν είναι ένστικτο;

Οι υπάλληλοι του χώρου ονόμασαν τη σκυλίτσα «Vida». Στα πορτογαλικά αυτό θα πει «ζωή». !!!

ΠΗΓΗ: http://www.prismanews.gr

Μια παράξενη γατίσια ιστορία

Αναδημοσίευση από το anthroposkaiskylos.blogspot.gr/

Καλή φίλη της σελίδας εξιστορεί τα γεγονότα μέχρι την υιοθεσία ενός αδέσποτου γατιού από την ίδια. Παράξενα γεγονότα, που εντυπωσιάζουν αλλά ζητούν και μια εξήγηση. Διαβάστε πρώτα την ιστορία και δώστε τη δική σας ερμηνεία στο facebook. Πολύ θα θέλαμε να την ακούσουμε.


«Γενάρης 2009. Ήταν, θυμάμαι, παγωνιά και καθώς είχε αρχίσει να σουρουπώνει, το αχνό σκοτάδι άρχισε και πάλι να σιγοντάρει τη θλίψη μου. Είχε ήδη περάσει μία εβδομάδα αφ' ότου έχασα την υπέργηρη πλέον γατούλα μου σε ηλικία 20 ετών. Ασυνήθιστο; Ίσως. Εγώ πάντως ένιωθα θυμό για τον χαμό της και απέραντη, απέραντη θλίψη.
Με κόπο άφησα για λίγο τις μαύρες σκέψεις μου και κατευθύνθηκα στον χώρο όπου είχα τακτοποιημένα τα αντικείμενα της καθημερινής προσωπικής της χρήσης. Είναι περίεργο, η θέα τους παρόλο που προκαλούσε πόνο, συγχρόνως με κρατούσε ακόμη σε επαφή μαζί της. Μεταξύ των άλλων μέτρησα αρκετά κιλά γατοτροφής πού δεν είχε προλάβει να καταναλώσει. Έτσι αποφάσισα τουλάχιστον αυτά να τα διαθέσω στις αδέσποτες φιλενάδες μου της γειτονιάς.Πήρα λοιπόν μια γενναία ποσότητα και κατέβηκα "εις άγραν" των προσφιλών μου γουνοφόρων. Τούτη όμως τη φορά ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Ένα νέο, αδέσποτο γατάκι, βρόμικο, αδύνατο και τραυματισμένο, στα χρώματα του μελιού, έκανε την εμφάνισή του από το πουθενά. Με χαιρέτησε (μιάου) με φωνούλα αδύναμη που μόλις ακουγόταν και άφοβα άρχισε να τρίβεται στα πόδια μου γουργουρίζοντας. Το περίεργο είναι ότι δεν έδωσε καμία σημασία στην τροφή, απλά με ακολούθησε μέχρι την κεντρική είσοδο τού σπιτιού μου και έμεινε εκεί μέχρις ότου η πόρτα αυτόματα έκλεισε πίσω μου.


Αυτό επαναλήφθηκε για τις επόμενες τρεις ημέρες. Ίδιες κινήσεις, ίδια πάντα συμπεριφορά . Τις ημέρες που ακολούθησαν ο καιρός άρχισε να το στρώνει για τα καλά. Το κρύο ήταν αφόρητο και η εικόνα της γατούλας που αρνιόταν μεν το φαγητό, αποζητούσε όμως την επικοινωνία μαζί μου άρχισε να με συγκινεί. Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Τύψεις για την εκλιπούσα (στις 9 τού μακαρίτη, άλλην να ’μπαζα στο σπίτι;), και από την άλλη πώς να εγκαταλείψω ένα θεϊκό πλασματάκι στο έλεος του χιονιά; Και το α π ο φ ά σ ι σ α: άνοιξα την κεντρική είσοδο και την άφησα να περάσει πρώτη. ΕΔΩ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΕΝΕΞΗΓΗΤΟ. Ανέβηκε με άνεση τη σκάλα, σταμάτησε στον σωστό όροφο και, όταν έφτασα κι εγώ ξωπίσω, την είδα να στέκεται μπρός από την πόρτα του διαμερίσματός μου. Σημειωτέον ότι ο κάθε όροφος έχει 6 διαμερίσματα. Άνοιξα. Μπήκε με άνεση, πάντα γουργουρίζοντας και κατευθύνθηκε προς το χώμα της εκλιπούσης, το οποίο και αμέσως χρησιμοποίησε κοιτώντας με κατάματα. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στα άδεια -πλην όμως πλυμένα σκεύη τροφής- που για συναισθηματικούς λόγους δεν είχα αποσύρει. Της έβαλα λίγη τροφή και τότε ... επιτέλους έ φ α γ ε.


Εκείνο το βράδυ δεν την άγγιξα . Την άφησα να ζεσταθεί και να εξερευνήσει τον χώρο, με την ησυχία της. Το πρωί τη βρήκα να κοιμάται άνετα στο προσκεφάλι μου, πάντα γουργουρίζοντας. Την ονόμασα Μελίτα, γιατί έχει τα χρώματα του μελιού. Περιττό να πω ότι ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμα του ονόματος που εγώ της έδωσα. Την επομένη, την πήρα στην αγκαλιά μου και της εξήγησα ότι αν ήθελε να γίνει σύντροφός μου σε αθηναϊκό διαμέρισμα, θα έπρεπε να υποστεί κάποια ιατρική φροντίδα (εξέταση, εμβόλια, αποπαρασίτωση, ακόμη και στείρωση). Με άκουγε, έχοντας βλέμμα σοφού, τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλήφθηκα. Και μάλλον δεν έκανα λάθος. Τα υπέστη όλα αγόγγυστα. Βέβαια σήμερα πού μιλάμε τα έχει και Ο Λ Α. Είναι αξιοπερίεργο ότι ενώ έχει πρόσβαση για να "την κάνει", που λέμε, ουδέποτε το επιχείρησε. Σήμερα ζούμε μαζί και απολαμβάνουμε αμφότερες τα αγαθά μιας τέλειας συμβίωσης.


Εδώ τελειώνει το αινιγματικό της γνωριμίας μας από το πουθενά, την κατάλληλη στιγμή, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ακόμη αναρωτιέμαι πώς ακριβώς συνέβη. Είναι τάχα σύμπτωση; Δεν νομίζω. Σας παρακαλώ, φίλοι μου, διαφωτίστε με.
Σας χαιρετώ.
Βαρβάρα Σεμερτζάκη».