Το σκυλόσπιτο είναι άλλη μια πονεμένη ιστορία, μέσα σε όλες αυτές που βλέπουμε καθημερινά όσον αφορά στην μεταχείριση των σκύλων. Δυστυχώς ο κόσμος διακατέχεται από την αντίληψη "σκυλί είναι μωρέ, δεν έχει ανάγκη". Η αλήθεια όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Αν θέλουμε να έχουμε τον σκύλο μας υγιέστατο μέχρι τα βαθιά του γεράματα και ικανό να κυνηγά, πρέπει να φροντίζουμε για κάποια πράγματα στην διαβίωσή του, ένα εκ των οποίων είναι και η φωλιά του.
Στην φύση ένα ζώο μπορεί να βρει ένα κατάλυμα της αρεσκείας του ή ακόμα και να το κατασκευάσει. Ένα ζώο όμως που είναι καταδικασμένο να ζει όπου και όπως θέλουμε εμείς, τότε θα πρέπει εμείς να του παρέχουμε αυτό που χρειάζεται.
Τα σκυλιά πολλές φορές από ανία μασάνε και καταστρέφουν το σπιτάκι τους. Για να μην έχουμε τέτοιο πρόβλημα βάζουμε μεταλλικές γωνιές αλουμινίου στο γείσο της οροφής και στην πόρτα, όπως φαίνεται στην προηγούμενη και επόμενη φωτογραφία.
Τα σκυλιά θέλουν να ανεβαίνουν επάνω στο σκυλόπιστο και να ξαπλώνουν. Αυτό τους αρέσει πολύ. Γι΄αυτό θα πρέπει να είναι επίπεδο και όχι κεκλιμένο όπως το κάνουν πολλοί για να φεύγουν τα νερά της βροχής.
Τι θα γίνει όμως τότε με τα νερά της βροχής; Απλά φροντίζουμε ώστε οι γωνιές αλουμινίου να είναι λίγα χιλιοστά μακρύτερες από το πάχος του ξύλου της οροφής. Τότε το περίσσευμα αυτό λειτουργεί ως αποστραγγιστήρας όπως φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία.
Επίσης καλό είναι το σπιτάκι να γέρνει ελάχιστα (1εκ) προς την γωνία της εισόδου, στην άκρη της οποίας κάνω μια μικρή τρύπα με το τρυπάνι. Έτσι αν μπει λίγο νερό μέσα στο σπιτάκι, θα πάει στο χαμηλότερο σημείο του, εκεί δηλαδή που έχω κάνει την τρύπα, και θα τρέξει έξω. Κοιτάξτε την επόμενη φωτογραφία.
Το σπιτάκι θα πρέπει να μην ακουμπά στο έδαφος για να μην τραβάει την υγρασία του. Βάζουμε λοιπόν τέσσερις τάκους (κύβους ύψους 10εκ) ως πόδια.
Θα πρέπει όμως να βρίσκονται λίγα εκατοστά πιο μέσα, για να μην κλείσουν την τρύπα για το νερό.
Το καλοκαίρι κάνει ζέστη. Ο ζεστός αέρας όμως είναι ελαφρύτερος και ανεβαίνει πάντα προς τα πάνω, ενώ ο ψυχρός ως βαρύτερος κατεβαίνει κάτω. Έτσι, αν κάνουμε ένα άνοιγμα εκεί που βλέπουμε στην πάρα κάτω φωτογραφία, ο θερμός αέρας θα φεύγει από εκεί ενώ ο δροσερότερος θα μπαίνει από την πόρτα. Τότε θα δημιουργηθεί ένα ρεύμα αέρος μέσα στο σπιτάκι.
Και μην παραξενευτείτε αν δείτε το σκυλί σας με τον καύσωνα να μένει μέσα στο σπιτάκι του.
Εννοείται πως την τρύπα αερισμού την κλείνετε τον χειμώνα, διαφορετικά το σκυλί σας θα βρίσκεται μέσα σε ένα παγωμένο ρεύμα αέρος.
Το σπιτάκι κρατάει τον σκύλο ζεστό τον χειμώνα, γιατί ο αέρας μέσα στο σπιτάκι ζεσταίνεται από την θερμοκρασία του σώματος του σκύλου. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει και με τα ρούχα μας ή τις στολές καταδύσεων. Ο εγκλωβισμένος αέρας (ή το νερό στις στολές καταδύσεων) παίρνει την θερμοκρασία του σώματός μας και έτσι δεν κρυώνουμε. Αν ζούμε σε περιοχή που τον χειμώνα έχει πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, θα πρέπει να φροντίζουμε ώστε ο αέρας μέσα στο σπιτάκι να μην ανανεώνεται εύκολα. Τότε καλό είναι μέσα στο σπιτάκι να υπάρχει ένα δεύτερο δωμάτιο όπως αυτό που βλέπουμε στις δύο επόμενες φωτογραφίες.
Επαναλαμβάνω ότι ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε κλείσει την καλοκαιρινή τρύπα αερισμού, διαφορετικά ο θερμός αέρας που βρίσκεται μέσα στο σπιτάκι γιατί έχει ζεσταθεί από την θερμοκρασία του σκύλου μας, θα ανεβαίνει επάνω και θα βγαίνει από την τρύπα αερισμού, ενώ την θέση του θα παίρνει φρέσκος παγωμένος αέρας που θα εισέρχεται από την πόρτα.
Ακόμα, επειδή ο ψυχρός άνεμος περνάει και κάτω από το σπιτάκι λόγω του κενού των ποδιών που βάλαμε για την υγρασία, θα πρέπει να βάλουμε εσωτερικά άλλο ένα ξύλο στο πάτωμα για καλύτερη μόνωση. Στην επόμενη φωτογραφία βλέπουμε ένα σπιτάκι δίχως δεύτερο πάτωμα, και από κάτω το ίδιο σπιτάκι που του έχουμε βάλει εσωτερικά ένα δεύτερο ξύλο ως πάτωμα (γαλάζιο βέλος).
Το σπιτάκι καλό είναι να είναι ξύλινο, γιατί το ξύλο ως κακός αγωγός της θερμότητας είναι μονωτικό, και έτσι θα είναι δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό το χειμώνα, σε αντίθεση με τα μεταλλικά βαρέλια που υποχρεώνεται το ζώο να ακουμπάει σε μια παγωμένη λαμαρίνα τον χειμώνα, και μια καυτή λαμαρίνα το καλοκαίρι.
Τα κτιστά σπιτάκια από τούβλο ή τσιμεντόλιθο, έχουν το πρόβλημα της υγρασίας.
Το ξύλο που χρησιμοποιώ είναι απλό κοντραπλακέ 2,5 εκ. Πλέον δεν παίρνω κοντραπλακέ θαλάσσης, γιατί τις τελευταίες φορές που το αγόρασα αποδείχθηκε πως δεν είχε περισσότερες αντοχές από το απλό. Ίσως έριξαν την ποιότητα, ή πουλάνε το απλό για θαλάσσης, δεν ξέρω τι να υποθέσω. Κατέληξα λοιπόν να χρησιμοποιώ το απλό, αλλά ενισχύοντάς το με μια συγκεκριμένη διαδικασία που περιγράφω πάρα κάτω, την οποία χρησιμοποιώ για να κάνω τις κυψέλες μου αθάνατες.
Αφού τελειώσω το σκυλόσπιτο, το περνάω εξωτερικά δύο χέρια λινέλαιο (αραιωμένο με 10% white spirit). Το δεύτερο χέρι το περνάω αφού στεγνώσει καλά το πρώτο. Έτσι το ξύλο ποτίζει λάδι σε βάθος λίγων χιλιοστών κάτω από την επιφάνεια, και δεν δέχεται νερό. Αφού στεγνώσει το λινέλαιο, το περνάω δύο χέρια μίνιο (αραιωμένο με 10% white spirit) ως υπόστρωμα μπογιάς (αστάρι). Χρησιμοποιώ το μίνιο (μετάλλου) αντί για βελατούρα γιατί νομίζω πως ασταρώνει καλύτερα και στεγνώνει αμέσως. Μετά το τρίβω απαλά με ένα γυαλόχαρτο για να φύγουν τα γρέζια που αφήνει το αστάρωμα. Κατόπιν το περνάω με δύο χέρια λευκή γυαλιστερή ριπολίνη και επιτέλους … ούφ!!! αυτό ήταν. Το σπιτάκι αυτό θα μείνει για πολλά χρόνια σε καλή κατάσταση. Ίσως μετά από 7 – 10 χρόνια καλό θα ήταν να περαστεί με άλλο ένα χέρι ριπολίνη.
Επειδή η ριπολίνη μυρίζει έντονα, δεν βάζω μέσα το σκύλο αν δεν περάσουν περίπου δύο μήνες ώστε να ξεμυρίσει. Δεν θέλουμε χημικές μυρωδιές στην μύτη του σκύλου μας, έτσι δεν είναι; Εσωτερικά κάνω την ίδια διαδικασία μόνον στο πάτωμα.
.gif)
